Werk dat bestaat uit zowel tekeningen als schilderijen, waarin personen het centrale thema vormen. Sinds het behalen van haar Bachelor of Fine Arts aan de Academie Beeldende Kunsten te Maastricht in 2007, is ze werkzaam als zelfstandig kunstenares in deze zelfde stad. Haar inspiratiebron bestaat uit foto’s, uit het heden en verleden, uit haar directe of indirecte omgeving.

De foto als bewust gekozen afbeelding van de werkelijkheid staat model in haar werk. Toch gaat het hier niet om het letterlijk weergeven van die werkelijkheid. In haar werk schuift en speelt ze met de verschillende al aanwezige interessante elementen in de gekozen foto, die vervolgens door haar eigen interpretatie en uitwerking zorgen voor een geheel nieuw schouwspel van kleur, vorm en lijn. De inhoud van haar werk bestaat voornamelijk uit het weergeven van de mens, maar niet in de hapklare vorm van een portret. Gromowski probeert de levende, dynamische mens neer te zetten. De mens zoals hij is in zijn dagelijkse bespiegelingen en beslommeringen, zijn snikken en grimlachjes, kortweg de mens als gevoelsmens. De personages in haar werk staan dan ook niet voor de concrete inhoud van één individu, maar eerder voor de meer abstracte en algemene inhoud van de mens an sich. Deze filosofie bepaalt haar werkwijze. Binnen één werk kiest ze afwisselend voor een geabstraheerde of illustratieve weergave van een vorm of vlak. Door bijv. materiële zaken als vesten en broeken vrij abstract weer te geven, komt het immateriële aspect van levendigheid in bijv. een hand of gezicht extra krachtig naar voren. Een ander beeldend middel waarmee Gromowski de menselijke vitaliteit in haar werk probeert te vangen is het gebruik en de toepassing van leegte, alhoewel men niet over een daadwerkelijke leegte kan spreken. ‘Leegte’ is in haar werk niet zozeer het restvlak waar niets gebeurd, maar eerder een waardige medespeler in het dynamisch geheel. Het zorgvuldig gepositioneerde en weergegeven personage speelt samen met de meer neutrale achtergrond een spel waarin beide elkaars aanwezigheid versterken. De zogenaamde leegte is daarmee dan ook eerder de illusie van leegte en werkt als versterkende factor op de illusie van levendigheid die Gromowski in haar personages vangt.

Maar het is niet enkel de situering van beeldelementen waarmee we op reis worden genomen door het menselijke gevoelsleven. Het dualistisch aspect van haar compositie zien we terug én wordt versterkt in en door haar techniek. Sterk aangezette contouren worden afgewisseld met vederlichte lijntjes, pastelachtig kleurgebruik staat naast bijv. een primair rood. Allen zijn het middelen om de verschillende fragmenten met elkaar te laten contrasteren, waardoor ze niet alleen hun vitaliteit verkrijgen, maar ook een verbintenis met elkaar aangaan. Deze eenheid door veelheid, het verenigen van delen in hun doel, is wat Gromowski uiteindelijk voor ogen heeft.

Daarmee zijn we aan het einde gekomen van een beschouwing, die inderdaad alles in zich heeft van een reis. Een reis die niet begint bij de aanschouwer, en daar evenmin zijn einde vindt. Het werk bevat op het moment van voltooiing de nodige lading, de lading die daar door de kunstenares is ingelegd. Zij heeft echter geprobeerd deze lading zo universeel mogelijk te maken, waardoor iedereen in principe zijn of haar eigen reis kan afleggen. Als aanschouwer zijn we enkel gebonden door het menselijke, onze  eigen menselijkheid en het mens-zijn an sich. Enkel via deze wegen kunnen we het pad bewandelen dat  zich in Gromowski’s werk voor ons ontvouwt. Een pad zonder richtingaanwijzers, een weg die alleen ontdekt kan worden op gevoel. Zowaar een ontdekkingsreis, waarin we niet alleen het kunstwerk en de kunstenares leren kennen, maar vooral en voornamelijk onszelf.

Every artwork created by Leonid Babiitchouk is both articulate and profound – perhaps it is the word “artwork” itself, when broken down to the two constructs that make it whole, are best applied here as a fitting description rather than an actual term. Art – it’s the pure expression of Leonid’s aesthetics and being, a world governed by its own distinct rules, a world where mysticism begs for forgiveness and magic defies expectations. Work – its meticulousness is astounding, all elements laid out precisely like clockwork, purposeful and connected. It is the spirit of gesamtkunstwerk, the all encompassing nature of art, that permeates Leonid’s work. Every piece, be it two or three dimensional, is but one piece of a puzzle. The face creates an expression, the expression then, like the Cheshire Cat, morphs into the body that, in turn, becomes the story. It is that eternal story, that myth that evokes the animal in each and every one of us

ATTENTION!
At the opening on the 17th July please use the new alternative entrance : LAGE BARAKKEN 2 (next to the old Cinema Palace building)
Follow the signs!

B32 Artspice presents the recent work of the young Hague-based painter, Dylan Eijkes. His particular interest in history, occult theories, religion, and the fundamental admiration of the old masters reveals more about his concerns. He often chooses mysterious, dramatic or uneasy topics, however right away eases the spectators’ discomfort with a witty gesture. The omnipotence of eroticism, exaggeration and well known clichés characterise his dreamlike images.

Nosferatu is a fresh acoustic project between Romanticism and Expressionism, based on the reenactment of the famous 1922 movie with homonymous title, the first adaptation of the roman “Dracula” written by Bram Stocker. A live performance on guitar, percussion, saxophone, violin and clarinet interpreted by five artists from Brussels, known under the name of TOHU BOHU. Join to feel the images !

The exhibition will be opened with a performance by Tohu Bohu, DJ Nothing but Funk and special tastes and smells, coming from home-made cookies. It all starts at 19h on the 3rd of April 2010 in B32 ARTSPICE, Bourgognestraat 32, Maastricht.

Met deze tentoonstelling keert kunstenaar Robert Kaltenhäuser als curator terug naar B32 om David Radon en Sabrina Karakatsanis met fotografie, vandal engineering en graffiti te presenteren. Getuigen – 15 secondes om een vandaal te zijn nodigt u uit voor vrije alsook documentaire fotografie rond een zelfde thema. Verschillende benaderingen van het narratieve roepen vragen op over de houding van de kunstenaars en over vormen van representatie. Het perspectief veranderd hierbij continu. De getuigen worden daarbij geconfronteerd met vragen die bij spontane besluitvorming beginnen, maar tot existentiële vraagstukken kunnen uitgroeien.

Voor meer informatie c.q. beeldmateriaal staan wij u graag te woord via 06 28312307 of b32expo@gmail.com

English
A piece of graffiti that deeply impressed us was written on a Milano subway train: “Art is just a four letter word” hits. Even more, because this statement unravels not simply an ironic slogan tattooed on a train, but also an attitude towards life in general that may go to the length of writing it on the very own body. It’s more about a conviction and maybe also, connected to the professional art world, as a confession. We write it, we live it, we are it – we may really mean it. So it’s all about choosing a standpoint, an identity, and this is exactly what is at stake in the pieces presented here. They are much more interwoven with each other than you would suspect on the first view, and the difference of scratching something into your skin and just telling it seems to become neglectable.

With this exhibition artist Robert Kaltenhäuser returns as curator to B32 in order to present DAVID RADON(1976, Germany) and Sabrina Karakatsanis (1980; Dortmund, Germany) with photography, vandal engineering and graffiti. ‘Witnesses – 15 seconds of being a vandal’ invites you to witness autonomous and documentary photography centred around a shared subject matter. Different approaches of the narrative arise questions about the artists attitude as well as modes of representation. Herewith the perspective is continuously shifting, confronting the witnesses with questions that start with spontaneous decision-making but may stretch toward the existential.

For more information and images please contact 06 28312307 or b32expo@gmail.com.

Bestaat uit hout, bladerblower zwart doek, tafeltennisballen, zwart doek en elektromotor.

*Sunday Breeze

Bestaat uit hout, doek, dun zwart zeil, twee ventilatoren en gloeilampen

A collective exhibition that boosts your illusions over super-heroes, monsters, child nightmares, tropical lesbians, the end of the world, androids, video games, business perversions, amusement park…

L’Armée Des Bonbons is een groep uit Luik (Belgie) die zich focust op avant-garde en electro-pop. Dit komt tot uiting in de concerten, feesten en record releases die ze organiseren. Terwijl muziek de voornaamste rol speelt hebben ze ook altijd extra aandacht voor visuele kunst gehad. Zo werden bijzondere kunstenaars uitgenodigd om de posters voor de feesten en platenhoezen te ontwerpen.

De tentoonstelling “Tout Va Sauter ! ” stelt het werk van sommige van deze kunstenaars aan je voor: Sish-Tick, Kikifruit, Sara Meurant, Meeuw, ShoboShobo and Guillaumit.

Ze maken tekeningen, schilderijen, beelden, video’s en grafisch design over van alles en nog wat zoals super helden, monsters, kindernachtmerries, tropische sletten, het einde van de wereld, androïden, videospelletjes, zakelijke perversies en pretparken.

——————————

L’Armée Des Bonbons is an association based in Liège (Belgium) who focussed its activity to avant-garde and eletro-pop music. This is showed by many concerts and parties organisation and some records releases.

While music was the main point, they always gave an important mind to visual art. Therefore, very nice artists were invited to draw the posters for the parties and the records covers.

This exhibition « Tout Va Sauter ! » propose you to discover the work of some of these artists : Sish-Tick, Kikifruit, Sara Atka, Meeuw, ShoboShobo and Guillaumit. They make drawings, paintings, scultures, videos and graphics design over many themas like super-heroes, monsters, child nightmares, tropical sluts, the end of the world, androids, video games, business perversions, amusement park…

Haar schilderijen suggereren veel, maar pretenderen niets. Ieder mag er zijn eigen verhaal mee maken. De bewerking is klaar, maar de betekenis nog niet gefixeerd. In die zin bevinden de werken zich in een tussenstadium. Een stadium waarin ruimte blijft voor de toeschouwer, maar ook voor Le Doux zelf om haar zoektocht naar geschikte afbeeldingen en technieken voort te zetten.

Sinds haar afstuderen in 2001 is ze vrijwel dagelijks in haar atelier te vinden. Dat betekent echter niet dat ze iedere dag schildert. Soms is ze er alleen om te kijken. Om te kijken hoe de verf op het doek heeft uitgepakt. Of de sfeer en het licht goed zijn, of het is wat ze wilde overbrengen. De twijfel sijpelt vaak nog zachtjes door de verf heen.

Haar schilderijen lijken soms vluchtig geschilderd, maar nog vaker prachtig gelaagd en getuigend van een goede beheersing van schildertechnieken. Het diffuse en zachte, natuurlijke kleurgebruik versterken de interessante spanning tussen wat zichtbaar is en wat onzichtbaar blijft. De werken laten zich nooit helemaal zien; het blijven schuilplaatsen voor oneindig veel betekenissen.
(Tekst: Maaike Frencken)

Tijdens de opening een optreden van het Destruktief Netwerk audiovisual performance team i.s.m. Jeroen Evertz

DS Netwerk formatie: DJ Pierre Barthez, Cemiotic, PolyChromic the clown & DS Mystery Member

open: zo 15/02, za 21/02; za 28/02 & zo 01/03/2009 van 14.00-17.00h of op afspraak 0610840744 

“I like to remember things my way, not necessarily the way they happened”, zo Fred Madison, de hoofdpersoon uit Lost Highway (David Lynch, 1997). Jeroen Evertz in The Place called Moke’s (B32, 2009): “Het is tegenwoordig moeilijk vast te stellen wat écht is. Vaak zijn er veel tegenstrijdige belangen in het spel. Wie bepaalt er wat écht is in de 21e eeuw: media, commercie, politici, technologie, natuur of wijzelf? Mag ik mijn werk als mogelijkheid aan deze opsomming toevoegen? Ik ben geïnteresseerd in het gelijktijdig bestaan van verschillende realiteiten, in het verschil tussen “schijn” en “zijn”, in de onmogelijkheid om een herinnering vast te houden, in de dunne lijn tussen waanzin en beheersing. Hoe dit beoordeeld wordt, is immers nauw verbonden met ieders individuele ervaringen: “the truth is all in how you see it…””

Het leven als fictie, de kunstenaar geen auteur maar een speurder die het terrein van de emotionele realiteit verkent: Jeroen Evertz (Trintelen 1973) toont in een in situ installatie waar waarheden dubieus worden, woorden het aflaten weten, beelden vertroebelen en grenzen vervagen. Daarom speelt zich deze eerste solotentoonstelling van Evertz in Maastricht niet allen op een dubieuze plek af, maar op twee, namelijk in expositieruimte B32 en in een etalage van het Old Hickoryplein / ShopStop.

Exporuimte B32 – Bourgognestraat 32 – 6221 BZ Maastricht – NL – www.b32.org – b32expo@gmail.com

& ShopStop Old Hickoryplein 1-12: We’ve Met Before, Haven’t We?

Voor meer informatie c.q. beeldmateriaal staan wij graag te woord via 06 0610840744 of b32expo@gmail.com.

De toevallige kijker ziet zich in ieder geval geconfronteerd met de mensen van hiernaast, of het nu zijn buren zijn of een familie aan de andere kant van de stille oceaan.
“Het nadoen in mijn werk is belangrijk. En het gebruik maken van echte beelden, aansluitend op de realitycultuur. Kijken hoe het bij de buren is.”

Toch zijn het geen willekeurig gekozen foto’s, maar een door de kunstenaar gemaakte selectie. Ze tonen bepaalde omgangsvormen in onze maatschappij, die worden gevoed door een hardheid en onempatische houding. Een aspect van de maatschappij waar hij zich over verbaast.
Een fascinatie voor de redenen waarom alledaagse momenten worden vastgelegd, wordt gecombineerd met zorgvuldig gekozen “filmstills” van TV uitzendingen, die uit hun context gehaald vervreemdend werken. Een model van een stad, die bij nader inzien toch niet zo vredelievend is. Burengerucht of niet? Cultuurkritiek die nog eens echt shockeert. en tegelijkertijd de hybride publieke ruimte van het world wide web verkent.

De expo maakt deel uit van Glocal Affairs, Where are You

Bij de Damage Colour Medley treffen artistieke visies op elkaar die vanuit eenzelfde inspiratie zijn gevoed, maar verschillende paden inslaan. Deze aaneenschakeling van visuele fragmenten versmelt populaire stijlen, eigenwijze posities en ongewone onderlinge collaboraties, waarbij de makers zich niet tot een bestaan als situationische erfgemanen beperken. Forever Asphaltkultur.

“Jouw veiligheidsmaatregelen voorzien ons van de tafel waarop wij dansen.
Probeer niet deze trein te stoppen – het is nutteloos. Wij zitten al in de bosjes te wachten.
Uitgenodigd om vermomd binnen te dringen, zijn wij zo aardig om deze witte kubus te ontsieren.
Terwijl de discoball draait boven de prikkeldraad,
Come and celebrate with us this dissidence on display -
Forever Asphaltkultur.” (Unart303)

“Red, yellow, green, black, white … chill, run, wait, hide … lights, darkness in the night, rising sun in the morning .. agree to a pact!” (Beach Boys)

“Een visuele reactie op onze hedendaagse consumptiemaatschappij.” (Collin van der Sluis)

“…” (Society Hating Creations)