Werk dat bestaat uit zowel tekeningen als schilderijen, waarin personen het centrale thema vormen. Sinds het behalen van haar Bachelor of Fine Arts aan de Academie Beeldende Kunsten te Maastricht in 2007, is ze werkzaam als zelfstandig kunstenares in deze zelfde stad. Haar inspiratiebron bestaat uit foto’s, uit het heden en verleden, uit haar directe of indirecte omgeving.

De foto als bewust gekozen afbeelding van de werkelijkheid staat model in haar werk. Toch gaat het hier niet om het letterlijk weergeven van die werkelijkheid. In haar werk schuift en speelt ze met de verschillende al aanwezige interessante elementen in de gekozen foto, die vervolgens door haar eigen interpretatie en uitwerking zorgen voor een geheel nieuw schouwspel van kleur, vorm en lijn. De inhoud van haar werk bestaat voornamelijk uit het weergeven van de mens, maar niet in de hapklare vorm van een portret. Gromowski probeert de levende, dynamische mens neer te zetten. De mens zoals hij is in zijn dagelijkse bespiegelingen en beslommeringen, zijn snikken en grimlachjes, kortweg de mens als gevoelsmens. De personages in haar werk staan dan ook niet voor de concrete inhoud van één individu, maar eerder voor de meer abstracte en algemene inhoud van de mens an sich. Deze filosofie bepaalt haar werkwijze. Binnen één werk kiest ze afwisselend voor een geabstraheerde of illustratieve weergave van een vorm of vlak. Door bijv. materiële zaken als vesten en broeken vrij abstract weer te geven, komt het immateriële aspect van levendigheid in bijv. een hand of gezicht extra krachtig naar voren. Een ander beeldend middel waarmee Gromowski de menselijke vitaliteit in haar werk probeert te vangen is het gebruik en de toepassing van leegte, alhoewel men niet over een daadwerkelijke leegte kan spreken. ‘Leegte’ is in haar werk niet zozeer het restvlak waar niets gebeurd, maar eerder een waardige medespeler in het dynamisch geheel. Het zorgvuldig gepositioneerde en weergegeven personage speelt samen met de meer neutrale achtergrond een spel waarin beide elkaars aanwezigheid versterken. De zogenaamde leegte is daarmee dan ook eerder de illusie van leegte en werkt als versterkende factor op de illusie van levendigheid die Gromowski in haar personages vangt.

Maar het is niet enkel de situering van beeldelementen waarmee we op reis worden genomen door het menselijke gevoelsleven. Het dualistisch aspect van haar compositie zien we terug én wordt versterkt in en door haar techniek. Sterk aangezette contouren worden afgewisseld met vederlichte lijntjes, pastelachtig kleurgebruik staat naast bijv. een primair rood. Allen zijn het middelen om de verschillende fragmenten met elkaar te laten contrasteren, waardoor ze niet alleen hun vitaliteit verkrijgen, maar ook een verbintenis met elkaar aangaan. Deze eenheid door veelheid, het verenigen van delen in hun doel, is wat Gromowski uiteindelijk voor ogen heeft.

Daarmee zijn we aan het einde gekomen van een beschouwing, die inderdaad alles in zich heeft van een reis. Een reis die niet begint bij de aanschouwer, en daar evenmin zijn einde vindt. Het werk bevat op het moment van voltooiing de nodige lading, de lading die daar door de kunstenares is ingelegd. Zij heeft echter geprobeerd deze lading zo universeel mogelijk te maken, waardoor iedereen in principe zijn of haar eigen reis kan afleggen. Als aanschouwer zijn we enkel gebonden door het menselijke, onze  eigen menselijkheid en het mens-zijn an sich. Enkel via deze wegen kunnen we het pad bewandelen dat  zich in Gromowski’s werk voor ons ontvouwt. Een pad zonder richtingaanwijzers, een weg die alleen ontdekt kan worden op gevoel. Zowaar een ontdekkingsreis, waarin we niet alleen het kunstwerk en de kunstenares leren kennen, maar vooral en voornamelijk onszelf.

Every artwork created by Leonid Babiitchouk is both articulate and profound – perhaps it is the word “artwork” itself, when broken down to the two constructs that make it whole, are best applied here as a fitting description rather than an actual term. Art – it’s the pure expression of Leonid’s aesthetics and being, a world governed by its own distinct rules, a world where mysticism begs for forgiveness and magic defies expectations. Work – its meticulousness is astounding, all elements laid out precisely like clockwork, purposeful and connected. It is the spirit of gesamtkunstwerk, the all encompassing nature of art, that permeates Leonid’s work. Every piece, be it two or three dimensional, is but one piece of a puzzle. The face creates an expression, the expression then, like the Cheshire Cat, morphs into the body that, in turn, becomes the story. It is that eternal story, that myth that evokes the animal in each and every one of us

ATTENTION!
At the opening on the 17th July please use the new alternative entrance : LAGE BARAKKEN 2 (next to the old Cinema Palace building)
Follow the signs!

Met deze tentoonstelling keert kunstenaar Robert Kaltenhäuser als curator terug naar B32 om David Radon en Sabrina Karakatsanis met fotografie, vandal engineering en graffiti te presenteren. Getuigen – 15 secondes om een vandaal te zijn nodigt u uit voor vrije alsook documentaire fotografie rond een zelfde thema. Verschillende benaderingen van het narratieve roepen vragen op over de houding van de kunstenaars en over vormen van representatie. Het perspectief veranderd hierbij continu. De getuigen worden daarbij geconfronteerd met vragen die bij spontane besluitvorming beginnen, maar tot existentiële vraagstukken kunnen uitgroeien.

Voor meer informatie c.q. beeldmateriaal staan wij u graag te woord via 06 28312307 of b32expo@gmail.com

English
A piece of graffiti that deeply impressed us was written on a Milano subway train: “Art is just a four letter word” hits. Even more, because this statement unravels not simply an ironic slogan tattooed on a train, but also an attitude towards life in general that may go to the length of writing it on the very own body. It’s more about a conviction and maybe also, connected to the professional art world, as a confession. We write it, we live it, we are it – we may really mean it. So it’s all about choosing a standpoint, an identity, and this is exactly what is at stake in the pieces presented here. They are much more interwoven with each other than you would suspect on the first view, and the difference of scratching something into your skin and just telling it seems to become neglectable.

With this exhibition artist Robert Kaltenhäuser returns as curator to B32 in order to present DAVID RADON(1976, Germany) and Sabrina Karakatsanis (1980; Dortmund, Germany) with photography, vandal engineering and graffiti. ‘Witnesses – 15 seconds of being a vandal’ invites you to witness autonomous and documentary photography centred around a shared subject matter. Different approaches of the narrative arise questions about the artists attitude as well as modes of representation. Herewith the perspective is continuously shifting, confronting the witnesses with questions that start with spontaneous decision-making but may stretch toward the existential.

For more information and images please contact 06 28312307 or b32expo@gmail.com.

De line-up van aPrOtPland:
“Änti-folk” singer-songwriter Stanley Brinks (F.K.A. André Herman Düne) uit Berlijn, maakte voor hij zijn solocarrière begon deel uit van de bekende undergroundband Herman Düne. Freschard is de band van Clemence Freschard, eveneens uit Berlijn afkomstig. Verder spelen nog de Haagse Country Noir band Smutfish: hun muziek kenmerkt zich door zwartgallige teksten en relativerende humor; de Sittard-Maastrichtse band Chomain Vasser en uit Maastricht e.o.: Ray Moon, John’s Funky Shit en The Skills: vrouwelijke vuile vloerkledenrock .

Met ook documentaires + + + + winkel met cd’s, gadgets, stripboeken , T-shirts en zo. Better be there!!!

Vrijdag 16 maart 2007 aanvang 21.00 uur, zaal open 20.00 uur, € 5.-
Fenix poppodium Odasingel 90 Sittard
Tel. (046) 457 57 57

Meer info:
www.hermandune.com
www.myspace.com/freschard
www.smutfish.nl
www.hetdomein.nl
www.the-skills.com
www.fenix.nl

Van 21:00-02:00 uur, Bourgognestraat 32.
Lekkert dansen! Doet u goed!

Op zondag 2 juli opent om 16:00 uur de expositie ‘Zielklachten en een Eeuwig Hart’ in B32, Bourgognestraat 32 in Maastricht. Naast tekeningen zal ook ‘Tuna Baby’ gepresenteerd worden: een stripverhaal dat op een verwezen poëtische manier autobiografische elementen verbindt aan universele thema’s als verlies, teleurstelling en afscheid. Je weet wel, net als die bitterzoete gitaarliedjes…

Zaterdag 15 Juli open van 14.00 tot 17.00
Zondag 16 Juli de finnisage van 14.00 tot 17.00

Tot dan, Love
Simone.

Vrijdag 23 juni ‘The Gertje Gypsy Party’. 20:00 – 02:00 uur, met om 20:30 live muziek ‘van de straat’. Met DJ Jos Legrand, DJ Hapu, De enige echte Kees & Jos Daag DJ-team. Verder veel balkanbeats, zigeunerdeuntjes, gebraden egels en caviakroketten. O ja, neem je oude serviesgoed mee en kom vooral niet op blote voeten!