Werk dat bestaat uit zowel tekeningen als schilderijen, waarin personen het centrale thema vormen. Sinds het behalen van haar Bachelor of Fine Arts aan de Academie Beeldende Kunsten te Maastricht in 2007, is ze werkzaam als zelfstandig kunstenares in deze zelfde stad. Haar inspiratiebron bestaat uit foto’s, uit het heden en verleden, uit haar directe of indirecte omgeving.

De foto als bewust gekozen afbeelding van de werkelijkheid staat model in haar werk. Toch gaat het hier niet om het letterlijk weergeven van die werkelijkheid. In haar werk schuift en speelt ze met de verschillende al aanwezige interessante elementen in de gekozen foto, die vervolgens door haar eigen interpretatie en uitwerking zorgen voor een geheel nieuw schouwspel van kleur, vorm en lijn. De inhoud van haar werk bestaat voornamelijk uit het weergeven van de mens, maar niet in de hapklare vorm van een portret. Gromowski probeert de levende, dynamische mens neer te zetten. De mens zoals hij is in zijn dagelijkse bespiegelingen en beslommeringen, zijn snikken en grimlachjes, kortweg de mens als gevoelsmens. De personages in haar werk staan dan ook niet voor de concrete inhoud van één individu, maar eerder voor de meer abstracte en algemene inhoud van de mens an sich. Deze filosofie bepaalt haar werkwijze. Binnen één werk kiest ze afwisselend voor een geabstraheerde of illustratieve weergave van een vorm of vlak. Door bijv. materiële zaken als vesten en broeken vrij abstract weer te geven, komt het immateriële aspect van levendigheid in bijv. een hand of gezicht extra krachtig naar voren. Een ander beeldend middel waarmee Gromowski de menselijke vitaliteit in haar werk probeert te vangen is het gebruik en de toepassing van leegte, alhoewel men niet over een daadwerkelijke leegte kan spreken. ‘Leegte’ is in haar werk niet zozeer het restvlak waar niets gebeurd, maar eerder een waardige medespeler in het dynamisch geheel. Het zorgvuldig gepositioneerde en weergegeven personage speelt samen met de meer neutrale achtergrond een spel waarin beide elkaars aanwezigheid versterken. De zogenaamde leegte is daarmee dan ook eerder de illusie van leegte en werkt als versterkende factor op de illusie van levendigheid die Gromowski in haar personages vangt.

Maar het is niet enkel de situering van beeldelementen waarmee we op reis worden genomen door het menselijke gevoelsleven. Het dualistisch aspect van haar compositie zien we terug én wordt versterkt in en door haar techniek. Sterk aangezette contouren worden afgewisseld met vederlichte lijntjes, pastelachtig kleurgebruik staat naast bijv. een primair rood. Allen zijn het middelen om de verschillende fragmenten met elkaar te laten contrasteren, waardoor ze niet alleen hun vitaliteit verkrijgen, maar ook een verbintenis met elkaar aangaan. Deze eenheid door veelheid, het verenigen van delen in hun doel, is wat Gromowski uiteindelijk voor ogen heeft.

Daarmee zijn we aan het einde gekomen van een beschouwing, die inderdaad alles in zich heeft van een reis. Een reis die niet begint bij de aanschouwer, en daar evenmin zijn einde vindt. Het werk bevat op het moment van voltooiing de nodige lading, de lading die daar door de kunstenares is ingelegd. Zij heeft echter geprobeerd deze lading zo universeel mogelijk te maken, waardoor iedereen in principe zijn of haar eigen reis kan afleggen. Als aanschouwer zijn we enkel gebonden door het menselijke, onze  eigen menselijkheid en het mens-zijn an sich. Enkel via deze wegen kunnen we het pad bewandelen dat  zich in Gromowski’s werk voor ons ontvouwt. Een pad zonder richtingaanwijzers, een weg die alleen ontdekt kan worden op gevoel. Zowaar een ontdekkingsreis, waarin we niet alleen het kunstwerk en de kunstenares leren kennen, maar vooral en voornamelijk onszelf.

Every artwork created by Leonid Babiitchouk is both articulate and profound – perhaps it is the word “artwork” itself, when broken down to the two constructs that make it whole, are best applied here as a fitting description rather than an actual term. Art – it’s the pure expression of Leonid’s aesthetics and being, a world governed by its own distinct rules, a world where mysticism begs for forgiveness and magic defies expectations. Work – its meticulousness is astounding, all elements laid out precisely like clockwork, purposeful and connected. It is the spirit of gesamtkunstwerk, the all encompassing nature of art, that permeates Leonid’s work. Every piece, be it two or three dimensional, is but one piece of a puzzle. The face creates an expression, the expression then, like the Cheshire Cat, morphs into the body that, in turn, becomes the story. It is that eternal story, that myth that evokes the animal in each and every one of us

ATTENTION!
At the opening on the 17th July please use the new alternative entrance : LAGE BARAKKEN 2 (next to the old Cinema Palace building)
Follow the signs!

Met deze tentoonstelling keert kunstenaar Robert Kaltenhäuser als curator terug naar B32 om David Radon en Sabrina Karakatsanis met fotografie, vandal engineering en graffiti te presenteren. Getuigen – 15 secondes om een vandaal te zijn nodigt u uit voor vrije alsook documentaire fotografie rond een zelfde thema. Verschillende benaderingen van het narratieve roepen vragen op over de houding van de kunstenaars en over vormen van representatie. Het perspectief veranderd hierbij continu. De getuigen worden daarbij geconfronteerd met vragen die bij spontane besluitvorming beginnen, maar tot existentiële vraagstukken kunnen uitgroeien.

Voor meer informatie c.q. beeldmateriaal staan wij u graag te woord via 06 28312307 of b32expo@gmail.com

English
A piece of graffiti that deeply impressed us was written on a Milano subway train: “Art is just a four letter word” hits. Even more, because this statement unravels not simply an ironic slogan tattooed on a train, but also an attitude towards life in general that may go to the length of writing it on the very own body. It’s more about a conviction and maybe also, connected to the professional art world, as a confession. We write it, we live it, we are it – we may really mean it. So it’s all about choosing a standpoint, an identity, and this is exactly what is at stake in the pieces presented here. They are much more interwoven with each other than you would suspect on the first view, and the difference of scratching something into your skin and just telling it seems to become neglectable.

With this exhibition artist Robert Kaltenhäuser returns as curator to B32 in order to present DAVID RADON(1976, Germany) and Sabrina Karakatsanis (1980; Dortmund, Germany) with photography, vandal engineering and graffiti. ‘Witnesses – 15 seconds of being a vandal’ invites you to witness autonomous and documentary photography centred around a shared subject matter. Different approaches of the narrative arise questions about the artists attitude as well as modes of representation. Herewith the perspective is continuously shifting, confronting the witnesses with questions that start with spontaneous decision-making but may stretch toward the existential.

For more information and images please contact 06 28312307 or b32expo@gmail.com.

Casio Nostra rukt uit Hasselt aan met een wisselende hoeveelheid Casio-keybords, visuals en dito bezetting die momenteel bestaat uit Tim Geelen, Martijn Pillards en Stijn Segers. Hun spontane, intuïtieve en eindeloze jams geven blijk van invloeden uit techno, house en gabber tot pop en electro, tribal percussion, jazz en impro rock. Helemaal in B32-stijl boent Casio Nostra met titels als Salto, Amnesia en Nabopolassar de nieuwjaarskater uit de Eikelbar en laat de oude spulletjes swingen.

DJ Motocross is een maniakale dromer, een reiziger van het onopgemerkte en een billionair van de eenzaamheid. Zijn muzikale route vaart koers op Hawai en Berlijn, van Moskou naar Charleroi, Tokyo en Helsinki en passeert een zeer divers publiek.
Toen hij zichzelf medio 2009 voor dood heeft verklaard, was dat het startsein voor goede vrienden om met een intensieve reanimatie-bookings te beginnen. Daarom heeft ook B32 de kans gegrepen om DJ Motocross met een Januari-performance naar 2010 te helpen.

YEAH!!!

Bij de Damage Colour Medley treffen artistieke visies op elkaar die vanuit eenzelfde inspiratie zijn gevoed, maar verschillende paden inslaan. Deze aaneenschakeling van visuele fragmenten versmelt populaire stijlen, eigenwijze posities en ongewone onderlinge collaboraties, waarbij de makers zich niet tot een bestaan als situationische erfgemanen beperken. Forever Asphaltkultur.

“Jouw veiligheidsmaatregelen voorzien ons van de tafel waarop wij dansen.
Probeer niet deze trein te stoppen – het is nutteloos. Wij zitten al in de bosjes te wachten.
Uitgenodigd om vermomd binnen te dringen, zijn wij zo aardig om deze witte kubus te ontsieren.
Terwijl de discoball draait boven de prikkeldraad,
Come and celebrate with us this dissidence on display -
Forever Asphaltkultur.” (Unart303)

“Red, yellow, green, black, white … chill, run, wait, hide … lights, darkness in the night, rising sun in the morning .. agree to a pact!” (Beach Boys)

“Een visuele reactie op onze hedendaagse consumptiemaatschappij.” (Collin van der Sluis)

“…” (Society Hating Creations)

Eikelbar

Vrijdag 22 februari

The Subhuman wil liever geen publiek

Komende vrijdag 22 februari vindt in de Maastrichtse exporuimte B32 vanaf 21.00 uur een optreden plaats van de Rotterdamse singer/songwriter Stefan Breuer, alias The Subhuman. Dit is zijn soloproject, waarmee hij reeds op 10-jarige leeftijd is begonnen. Zijn liedjes, begeleid door gitaar en een Casio synthesizer, zijn zo persoonlijk dat Breuer het publiek oproept om thuis te blijven. ‘De mensen moeten liever niet naar mijn optredens komen’, zo liet hij vorig jaar weten in een interview met VPRO’s 3voor12.

Het spreekt voor zich dat de mensen bij B32 daar heel anders over denken. Wat hen betreft krijgt The Subhuman niet zijn zin en moet de introverte singer/songwriter zijn eigenzinnige liedjes komende vrijdag uitvoeren voor een stampvol café.

Voor liefhebbers van singer/songwritermuziek is er nog meer moois te beleven. De hele week speelt The Subhuman samen met de engelse Master Solo. Als soortgenoten vinden ze elkaar en besluiten heel de week samen op te treden, in onder andere Lille, Parijs en Brussel. En het zuiden van het land, waar The Subhuman’s label Snowstar Records is gevestigd, wordt met Maastricht natuurlijk niet overgeslagen.

De entree bij het concert van The Subhuman is gratis, de aanvangstijd is 21.00 uur.

Link The Subhuman
Link Master Solo

MET

A: EIKELBAR & DOZENLOUNGE VOOR DE ECHTE CULTUURHOEREN
B: B32 NIEUWJAARSDUIK (18.00h)
C: SPOONDOCTOR O. (huisband live!!)

+ RAY IS JAARIG!!!!!

Spoondoctor O. = oefent sinds december in de louche kelder van de bourgognestraat….

Spoondoctor O. maakt Rock ‘n’ Roll zoals het eigenlijk ooit bedoeld is. Hard, gevaarlijk en zonder comromis zoeken ze de kern op van het genre. Stooges, Sonics, Cramps, Oblivians, maar ook Doors, Velvet Underground, Captain Beefheart en Motorhead zijn bronnen van inspiratie. Alleen niet zonder kritische noot: neem het alstublieft niet te serieus, het is ten minste Rock ‘n’ Roll! Drummer Wouter (Oboema), bassist/organist Ruud (Doctor Groove) en gitarist/zanger Joris (Captain Spoon) vormen al sinds een jaar of vier de ruggengraat van de spoondoctor.Na de dood van Luciano Pavarotti werd de band aangevuld met gitarist Ray Moon. De mix van distorted stemgeluid, High Gain gitaren, groovy orgel en gigantische drums maken Spoondoctor O. een oorverdovende en unieke ervaring. Sex, femmes fatales, voodoo, moord, drugs, kortom alles wat een mens bezielt dient als uitgangspunt.Verwacht ‘catchy’ riffs verpakt in een een duimendikke rocksound.

Door de onderliggende verhaallijn, het dreigende verlies van liefde, wordt duidelijkheid geschept over de situatie en gevolgen van de bouw en val van de Berlijnse muur. De muur heeft een universele waarde, en is zowel de symbolisering als concretisering van rücksichtsloos scheiden van mensen door en onder invloed van wereldpolitiek. Vanuit het kleinmenselijke wordt deze universele en tijdloze thematiek aan de kaak gesteld, waarbij tijdsgeest en wereldpolitiek en -geschiedenis niet geschuwd worden.

Een mengvorm van werkelijkheid en fictie, met teksten uit Das Kaninchen bin ich van Manfred Biehler en teksten gebaseerd op interviews in combinatie met eigen interpretaties, videoprojecties en soundscapes. Meer informatie en foto’s over de voorstelling op
www.waardegeschiedenisdemensenvergeet.com

Een onderzoeksreis naar Berlijn (22-10 tot 27-11) heeft de mogelijkheid tot onderzoek naar deze vrouw en haar verhaal geboden, en gelegenheid om materiaal voor deze theatrale performance te verzamelen waarbij multimediale middelen werden gehanteerd. Tijdens dit project werd Sally gecoacht door Carina Molier, een regisseuse die o.a. voor Toneelgroep Amsterdam een aantal voorstellingen heeft gemaakt.

Concept en spel:
Sally Musleh Jaber, vierdejaars theatraal performer aan de Toneelacademie Maastricht

Duur:
+/- 60 min.

Speeltijden:
17-12 Try-out 19.00-20.00

19-12 Reprise 20.00-21.00
21-12 Reprise 21.00-22.00
22-12 Reprise 19.00-20.00

Reserveren kan vanaf donderdag 06-12: Toegang is Gratis!
Wees er snel bij want er zijn maar een dikke 30 zitplaatsen

E-mail: toneelacademie@hszyud.nl
Tel.: 043-3466690

Hallo beste B32ers, we hebben een unieke special komende zondag in onze expositieruimte, met trots kondigen wij de Roemeense muziek formatie Brazda Lui Novac aan. De 4 koppige band bestaande uit 2 zangers een visual jockey en een experimentele electronica producer, laten zondagmiddag vanaf 5 uur hun setje horen. Lekker rustig het weekeinde afsluiten bij B32, kan toch niet beter!

Dus kom naar D.E.M.P. (Destruktief elektronische middag pauze) op zondag 4 november 2007. Alvast wat horen en zien van Brazda Lui Novac kan via hun myspace omgeving:

Brazda Lui Novac
Jazzadezz
Artanu (Timpuri Noi)
Vali Chincisan (visuals)